26/10: Doop boot Rigmor

2018

Sunnmøre Friluftsråd (Sunnmøre’s Raad voor buitenleven), waar ik bestuurslid van ben, heeft een nieuwe 2e hands boot gekocht. Met deze boot is het een stuk gemakkelijker geworden om vuil en plastic, wat op de vele kleine eilandjes voor de kust, maar ook langs de fjorden, verzameld is, op te halen. De boot is sneller en effectiever dan de boot die men momenteel heeft. De nieuwe boot heet Ludvig. Maar we wilden hem om laten dopen. De naam viel op Rigmor, naar de politica in de 2e kamer, die er met name in de regering voor heeft gepleit om geld vrij te maken voor deze diensten en boot. Er werd een datum gepland, uitnodigingen verstuurd en het feest kon beginnen.

Het feestje werd geopend met muziek van de jazzband „Ytre Suløens Jassensemble“.

Hierna hield Vebjørn, de bestuursvoorzitter, een woordje waarna Rigmor het overnam.

Zij vertelde onder andere dat toen ze hoorde dat de boot naar haar vernoemd zou worden, ze echt verrast maar superblij was.

Hierna begon de doop-ceremonie. Maar er kwam geen fles champagne aan te pas: een vertegenwoordiger van de provincie haalt een emmer water uit de fjord…

… en Rigmor gooide de emmer leeg op Rigmor.

Rigmor kreeg een bos bloemen en moest natuurlijk even poseren en ook de boot op natuurlijk.

Het personeel, Pål en Torgeir, zijn ook erg blij met Rigmor. Uiteindelijk zijn zij het die het werk uitvoeren.

Alle genodigden werden daarna uitgenodigd om naar het naij gelegen restaurant te komen, waar er warme soep („brennsnut“) werd geserveerd. De tafel wa heel mooi gedekt, met heide en kleine steentjes.

En een feest is geen feest als die niet wordt afgesloten met koffie en marsipankake.

Janet

24-25/10: Teambuilding

2018

Twee keer per jaar worden er een paar cursusdagen in het rooster van de dagchirugie gepland. We hebben dan onder andere theoretische en practische opfrissing van reanimeren. Middels twee casussen (een kind en een volwassene) oefenen we dan op de pop en bootsen we een reeële situatie na. Dat is altijd erg zinvol (soms ook humoristisch).

Er was besloten dat we na de cursus naar Bjorli zouden rijden, om een dag en nacht in ongedwongen sfeer door te brengen. Daar hebben Gunn Bente en Ragnhild een hut, waar plek was voor ons allemaal. Helaas kon Ragnhild er niet bij zijn maar ze bood haar hut aan als overnachtingsplek, maar de avond en ontbijt brachten we in de mooie en grote hut van Gunn Bente door.

De tafel rond linksom: Ragnhild (donker haar), Gunn Bente,Janne Grethe, Maria, Silje, Maria, Merete, Kathrine, Inger-Anna, Berit en Gerd (blond haar helemaal vooraf)

We verzamelden ons aan de tafel tussen keuken en woonkamer. Koffie, taart, wijntje, chippy en later op de avond een heerlijke maaltijd. Gunn Bente kreeg een bos bloemen van ons aangeboden.

Na het eten verplaatsten we ons naar de woonkamer en werden we in drie groepen verdeeld.

Het was tijd voor een quiz; in Noorwegen erg populair. Heel veel vragen en opdrachten kregen we. Erg leuk en grote lol. Deze groep won.

Hierna bleven we nog even nazitten en napraten waarna we zo langzamerhand richting bed gingen.

De volgende dag was iedereen al lang wakker en zat aan de ontbijttafel toen ik eens wakker wird gemaakt! Ik was echt helemaal van de wereld. „Heb je goed geslapen?“, vroeg Gunn Bente. Ik antwoorde: „Wat dacht je?? Iedereen zit al in kleren en aan de ontbijttafel en ik sta hier in de pyama met nog een ongewassen kop!“ Grote hilariteit! Maar ik kleedde me snel aan, kattewasje en toen ik ook aan tafel aanschuiven.

Hierna hebben we een frisse neus gehaald en liepen onder andere naar de hut van Ragnhild, om die te bekijken.

Onderweg kwamen we langs een straatnaambordje wat deels is besneeuwd. De straat heet „Rypestien“. En „rype“ is een veld- cq sneeuwhoen. Maar het woordje „rype“ kan ook gegeven gebruikt worden in de zin van „lekkere meid“. En dat woord past dan wel goed bij zo’n groep dolle meiden.

Maria en Kathrine vegen het sneeuw van het bordje.

Schoon!

We zijn echt allemaal een beetje door het dolle heen en zo ontstaan er een paar leuke foto’s. Vind ik dan…

Het werd een super-gezellige samenkomst. En ik ben superblij om een deel van dit toffe “rype”-team te zijn. Teambuilding? Yes, mission completed 😊

Janet

24/9: Eerste sneeuw 2018

2018

Nog een verlaat bericht, maar deze was ik vergeten. De laatste jaren heb ik een overzicht gemaakt van wanneer de eerste sneeuw bij ons rond het huis komt te liggen. Dat was 24 september. En toen was ik in Nederland. Gert stuurde me een berichtje daarover. Hij had geen foto gemaakt. De sneeuw is niet lang blijven liggen.

Maar op 18 oktober kwam er nieuwe sneeuw en dat bleef wel iets langer liggen.

Hier het volledige overzicht van de afgelopen jaren:

2017: 29 oktober

2016: 27 november

2015: 20 november

2014: 7 december

2013: 19 november

2012: 25 oktober

2011: geen exacte datum maar het was eind november

2010: 20 oktober

2009: 2 oktober

2008: 5 oktober

2007: 6 november

Janet

27/10: In de Betuwse krant

2018

Mary, mijn vriendin die in Elst woont, stuurde me een berichtje. De krant „Hét Gemeente Nieuws“ in de Betuwe schrijft artikelen over voormalige Betuwenaren die naar het buitenland zijn verhuisd. Wij zijn niet in de Betuwe geboren maar hebben er wel lang gewoond.

Ze vroeg of dat niet iets voor ons kon zijn. Jazeker, daar wilden we wel aan mee werken. Zij stuurde een mailtje naar de journalist die later contact met me opnam en allerlei vragen stelde. Op basis daarvan maakt hij het volgende artikel: „Hét Gemeente Nieuws“

Ik vind het een leuk artikel geworden 🙂

Janet

12-14/10: Jønsbu

2018

Het is echt herfst, nat en vochtig. Maar we gaan heerlijk naar Jønsbu. De temperatuur is hoog!

Zondag maken we een wandeling. Nakken rond, dus over de rivier, naar Ringsetseter en weer terug naar Jønsbu.

De bladeren zijn allemaal van de bomen, het ruikt ook herfstig. Het ziet er wat dreigend uit maar we krijgen maar een paar druppels.

Bij de rivier aangekomen zien we dat het moeilijk wordt er zonder natte voeten over te komen. Gert kijkt zorgelijk…

Daarom besluiten we langs de rivier te lopen en te zien of we ergens anders over kunnen steken.

Maar dat valt nog niet mee.

We moeten door allerlei lage struikjes door kruipen en uiteindelijk komen we gewoon bij de houten brug uit die ons naar de overkant brengt. Ringdalseter ligt er rustig bij.

Binnen schrijf ik een paar woorden in het gastenboek waarna we vervolgens weer naar Jønsbu lopen.

Onderweg liggen er een aantal bomen omgewaaid over het pad. Gert ruimt er een paar op. Sterke kerel 😊

‘s Avonds gaan we weer naar huis. We hebben weer een paar fijne dagen gehad in Jønsbu.

Janet

12/10: Onderdoorgang dicht deel 1

2018

Door ons dorp loopt de doorgaande grote weg E39, tussen Ålesund en Molde. Voor voetgangers en fietsers is er slechts 1 mogelijkheid om van de noord- naar de zuidzijde te komen , namelijk via de onderdoorgang (ook al zijn er toch veel „idioten“ die iets verderop een gevaarlijke sluiproute nemen).

Stolt Mat in het gebouw links van het bord

Deze wordt echter opgeknapt en de drie „ingangen“ zijn afgesloten.

Er wordt verwezen naar de alternatieve „overgang“, die vlak bij het cultuurhus ligt. Daar staan van ’s ochtends tot ‘s avonds twee personen die de voetgangers en fietsers over de weg helpen, door het verkeer tegen te houden.

Deze personen staan daar in weer en wind, en regelmatig heb ik ze iets lekkers toegestopt van de winkel. Ik vind dat ze goed werk doen, en dat mag beloond worden.

Janet

12/10: Fris groen is niet lelijk

2018

De muren bij de ingang van Stolt Mat wilde ik al langer iets mee doen. Verven in een fris kleurtje, was wat ik wilde. Ongeveer dezelfde kleur als we ook kasten en klokken van hebben. Bij de plaatselijke verfwinkel kocht ik een pot verf en ging ik aan de gang.

Eerst aftapen en toen rollen maar. Ik bracht drie lagen aan. Van klanten kreeg ik positieve reacties.

Stolt Mat heeft ook nog even in de krant gestaan. Een lezer bedankt de ijsproducent „Storfjord Iskrem“ voor het superlekkere ijs wat van geitenmelk gemaakt is. Ze schreef dat ze erachter was gekomen dat het bij Stolt Mat te koop was.

En dergelijke indirecte reclame is altijd goed: er kwamen dezelfde dag al klanten binnen en vroegen naar dit ijs.

Janet

5-7/10: Weer thuis

2018

Na thuiskomst zijn er weer diverse activiteiten die de aandacht vragen. Vrijdagavond was er een presentatie van een aantal arkitekten die zich bezig hebben gehouden met een project wat in het centrum van Sjøholt gaat plaatsvinden. Sinds ruim een jaar is de gemeente bezig om het centrum attractiever te maken. Daar is een persoon voor aangesteld. Samen met architecten hebben ze een analyse gemaakt omtrent wat er veranderd kan worden in het centrum. Ze toonden verschillende tekeningen. Het grappige is dat op bijna alle tekeningen Stolt Mat te zien was…

Zaterdagavond zijn we naar de theatervoorstelling „Maratondansen“ van Teatre Vårt geweest. Deze voorstelling is gebaseerd op het waargebeurde gebeurtenissen in America waar er in de jaren 1930 wedstrijden werden georganiseerd waarbij men zich zolang mogleijk dansend staande moest zien te houden. Economische redenen en beroemd worden waren de drijfkrachten voor mensen om zich aan te melden. Maar de maraton kon wel wekenlang duren waardoor de dansers er miserabel aan toe waren. En de rijksten in het publiek konden zich “kostelijk vermaken”. De gebeurtenissen zijn ook verfilmd in “They Shoot Horses, Don’t They?”.

We vonden het een aangrijpend verhaal en mooie voorstelling.

Gert had tijdens mijn afwezigheid de bibliotheek beneden in de kelder leeggehaald. Hij heeft de oude boekenkasten eruit gehaald en de hele ruimte schoongemaakt.

Hij heeft ook nieuwe gekocht. Die zijn boven naast de logeerkamer neergezet. Heel veel boeken ook weggedaan.

Het is in elk geval fijn om weer thuis bij Gert te zijn.

Janet

21/9-1/10: Mam ziek -> Nederland

2018

Mijn moeder werd in september opgenomen in het ziekenhuis. Ze is erg ziek geweest, maar gelukkig ging het de goede kant op. Ze kon  na circa een week naar huis.

Mijn zussen en broer hebben heel veel geregeld, maar ik wilde ook mijn bijdrage leveren. Een reis naar Nederland was al gepland maar ik ben een aantal dagen eerder gegaan en ben ook langer gebleven.

Mam is weer thuis, vader komt “op bezoek” 🙂

Ik heb voor vader en moeder overnacht en kon voor ze zorgen, daar waar het nodig was. De wijkzorg was natuurlijk al ingeschakeld dus daar hoefde ik me niet mee te bemoeien. Maar diverse klussen werden gedaan: koken, boodschappen doen, eten koken, tuin winterklaar maken, en veel meer. Zo ook de electriciën inschakelen om de electra aan te passen binnenshuis (was soms een gewirwar aan draden). Electra was ook een zaak die Gert in Noorwegen onderhanden heeft genomen. Halverwege september heeft een electriciën electriciteit aangelegd vanuit huis naar de schuur. Daar zijn nog nooit lampen opgehangen. Nu dus wel. Ook zijn er lampen aan de buitenzijde van de schuur en veranda bevestigd. Dat is door Gert gedaan en is erg prettig met name in het donkerste deel van het jaar.

Ook observeren hoe het ging en dit bespreken met mijn ouders, zussen en broer en de huisarts/wijkzorg. Moeder kwam steeds meer tot krachten, en een dutje buiten in de warme herfstzon deed haar erg goed.

Mijn ouders wonen dicht bij de Vecht. Dat is een prachtig gebied om langs te lopen. Dat vinden de koeien ook die binnen dat omheinde gebied los lopen.

Dagelijks een stukje lopen werd ook geprobeerd, met de rollator. Op een muurtje bij het pleintje was het goed zitten in de zon.

Buurvrouw Jeanet en buurman Kees kwamen er ook even bijzitten.

En ik wilde er ook wel graag bij komen zitten.

Na een tijdje ging het weer huiswaarts.

Ik ben ook nog een avondje met Mary uit eten geweest. Dat was gezellig. Zij hadden een tijdje geleden een feestje waar wij niet bij aanwezig konden zijn. In een winkel met streekproducten kocht ik een mandje met diverse producten die ze met haar man Ed kon delen.

Er kwam het nodige bezoek maar meest van de nabije familie. Zoo ok de familie van zus Alita. Neef Rens is dol op de noorse vis in tomatensaus in tube en die had ik voor hem meegenomen. Kijk hoe blij hij is.

Jennie is ook veel geweest. Fijn om even diverse zaken met haar door te nemen.

De avond voor mijn vertrek kwamen twee van mijn zussen en mijn broer eten. Dat was echt super leuk. Ik had nassi gekookt en dat ging er goed in.

Jennie bleef die nacht ook logeren, want zij bracht me de volgende dag naar Schiphol. Dat vond ik heel erg fijn. Ik kan me niet heugen wanneer ik sinds we in Noorwegen wonen weer eens weggebracht werd naar Schiphol. Het is voor iedereen zo gewoon dat ik naar Nederland kom dat ophalen en wegbrengen echt niet meer aan de orde is. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet leuk vind…!

Mijn moeder zit op de dag van vertrek in de ochtendjas want ze zal die ochtend gedouched worden door de wijkverpleegkundige. Er lag een dikke steen in mijn maag.

Ik lach wel op de foto’s maar van binnen was ik niet blij: ik moest mijn ouders weer achterlaten. Dat is geen fijn gevoel! Ik zwaai ze zo lang mogelijk uit, en de tranen verpesten het zicht…

Jennie en ik hebben 1,5 uur de tijd op alles te laten bezinken. Ze gaat met me mee naar de vertrekhal waar ik incheck. Ook dit afscheid is niet leuk!

Eenmaal door de poortjes maakt Jennie deze wazige foto. Zij zag het ook niet helemaal helder meer 😊

Een paar dagen later stuurt Jennie me deze foto.

Moeder is naar de kapper geweest, heeft weer een krul in de haren en een glinstering in haar ogen. Zo ken ik haar weer! <3

Dit rijmpje (afkomstig van een lied) staat voor het raam, dicht bij de stoel van mam. Het is een rijmpje wat mam en Jennie elkaar gegeven hebben. De tekst is zo waar! Daar houd ik me dan ook maar aan vast.

Janet