17/9: Poliomarsjen Rotary

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

De Rotaryclubs van Vestnes en Ørskog hebben nu twee keer een zgn. „Poliomarsj“ georganiseerd. Hier tref je de weblog aan van de laatste poliomarsj in juni 2016. Die hadden we de eerste keren altijd in juni georganiseerd maar doordat het beide keren koud weer was werd er besloten om het de volgende keer in september te doen; dan is het vaak mooi weer. Daarmee hoopten we dat er meer mensen zouden komen om een goed doel te steunen: geld inzamelen voor het bestrijden van polio in landen waar het nog voorkomt.

Helaas kwamen er niet echt veel. Van de clubs deden er 10 leden mee van Ørskog en slechts 7 leden van Vestnes. Andere deelnemers kwamen er 10 van Ørskog, 7 uit Vestnes, 4 uit Ålesund en 2 uit Skodje. Totaal dus 40 personen.

De tocht begon in elk geval bij de parkeerplaats op Ørskogfjellet. Daar werd de tent neergezet waar mensen zich aan konden melden. Een aantal spullen werden met de auto omhoog gereden, terwijl anderen tevoet gingen waaronder Gert en ik. Onderweg zagen we houtsnippers waar paddestoelen op groeiden.

De eerste post was bij Måslia, een mooie plek met meerdere hutten.

Daar is recentelijk een mooi gebouw neergezet, Villa Løe, waar nu onder andere hooi wordt bewaard.

Een kleine groep ging door naar Jutevatnet, op circa 15 minuten lopen van Måslia. Daar zorgden Gert, Oddfrid en ik voor het maken van een open vuur waar de worstjes op gegrild konden worden, zetten van koffie en maken van sap.

     

De allermeesten liepen tot aan Måslia, maar een aantal liepen nog door naar Jutevatnet. Het was gelukkig mooi weer ook al moesten we ons warm kleden. Het werd al met al gezellig rond het “kampvuur”.

     

Oddfrid en ik zaten af en toe uit de wind en in de zon.

Tegen 15.30 begonnen we weer met de terugtocht. De bergen liggen er mooi bij en laten zich zien met de allermooiste herfstkleuren, zoals hier de berg Neremstind.

Met startgeld en verkoop van koffie en worstenbroodjes hebben we toch totaal 5000 kr ingezameld, wat in zijn geheel is overgevoerd naar een speciale bankrekening bij Rotary International. Of we volgden jaar weer een tocht organiseren valt te bezien.

Janet

14/9: Vergadering Fellesnemda

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Deze dag hadden we weer en vergadering van de „Fellesnemnda“, de gemeenteraad van de vijf gemeenten die gaan fuseren: Haram, Sandøy, Skodje, Ørskog en Ålesund. Deze gemeenteraad bestaat uit vijf personen vanuit elke gemeente, dus 25 personen. Zij bepalen de komende twee jaar de politiek van „Nye Ålesund“ (Nieuw Ålesund), zoals de gemeente vooralsnog heet. Zij moeten er naartoe werken hoe het bestuur er uit zal gaan zien, welke democratische vormen er gebruikt zullen gaan worden en wat er nodig is op moment dat de nieuwe gemeente werkelijk een feit is (1 januari 2020). Er moet heel vele voorbereidt worden, alleen al het feit dat elke gemeente een eigen cultuur vna samenwerken heeft. Alles moet opnieuw geintegreerd worden zodat de samenwerking na 01.01.2020 zo goed mogelijk verloopt. En dat is spannend om daar een deel van t ekunnen zijn, ook al ben ik persoonlijk nooit een voorstander geweest van een fusie waarin Ålesund ook in zit.

De vergaderingen worden bij tourbeurt in elke gemeente gehouden. De vorige vergadering was in Ålesund en deze was in Sandøy. Ziet u mij zitten?

De volgende vergadering is weer in Ålesund maar dat is omdat er maar 1 zaak ok de agenda staat namelijk de aanstelling van de de gemeentesecretaris; een belangrijke post.

Klik hier om de site van “Nye Ålesund” te zien.

Janet

11/9: Nationale verkiezingen

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Er is lang naar uitgekeken en alle politieke partijen hebben hun werk, om zoveel mogelijk kiezers voor zich te winnen, uitgevoerd. Maar vandaag was het aan de kiezers om te bepalen hoe de politieke arena er de komende vier jaar in Noorwegen uit zal gaan zien. Zal de huidige regering met Høyre (VVD) en FRP (PVV) blijven zitten of zal er toch weer een socialistische regering met Arbeiderparti (Partij v/d Arbeid) en Senterparti (mengeling, boerenpartij, D66 en Groenlinks) komen?

Mijn dag begon al heel vroeg. Om 8.00 uur moest het verkiezingsbestuur, waar ik voorzitter van ben, zich verzamelen in het dorpshuis, waar het stemlokaal van onze gemeente zetel had. We maakten het stemlokaal in orde, zorgden voor voldoende stemhokjes en legden alle stembilletten klaar. Ook de tafel waarop de oude urn uit 1911 zou komen te staan en waar de mensen hun stembillett in moesten leggen. De computer waar we de mensen in moesten registreren werd ook klaargezet.

De urn uit 1911

We waren met ons tienen en de groep was in twee ploegen verdeeld. Als voorzitter was ik de hele dag aanwezig; de anderen dus een halve dag, waarbij iedereen ‘s ochtends kwam om 8.00 uur en ‘s avonds om 21.00 uur als het stemlokaal weer dicht ging.

Ik had de deur van het dorpshuis niet dicht gedaan en er kwamen al mensen voor 9.00 uur binnen, die hun stem wilden uitbrengen. Dat was een goed teken. Toch moest ik ze naar buiten sturen en de deur op slot doen want zo zijn de regels. „Moet je nu zo belachelijk streng zijn?“, vroeg een vrouw enigszins geïrriteerd. „Ja, we moeten streng zijn. Regels zijn regels.“, zei ik.

De hele dag liep het zo’n beetje door met kiezers. We verwezen ze naar de stemhokjes die op dat moment leeg waren. Alle kiesgerechtigden zijn in een zgn. „mandat“ (kiezersregister) geregistreerd. Als er iemand binnen kwam die niet in dit register stond kon die niet kiezen. Wilde de persoon toch een stem afgeven dan kon dat maar dan kon dat stembillet niet in de urn gelegd worden maar moest apart bewaard worden met een speciaal formulier erbij. We hadden een vijf-tal mensen die niet in het register stonden en toch wilden kiezen. Vier ervan betrof mensen die niet de noorse nationaliteit hadden. Die kunnen niet stemmen bij de nationale verkiezingen. Zo kon ik bijvoorbeeld niet stemmen omdat ik nederlandse ben maar Gert wel weer omdat hij noor is.

De vijfde persoon was een man die niet in onze gemeente woonde, dus die moesten we verwijzen naar zijn eigen gemeente.

We kregen ook voormalige vluchtelingen binnen die wilden zien hoe een stemlokaal er van binnen uit ziet en hoe er gestemd kan worden. Veel van deze mensen weten niet hoe een democratie werkt en het was daarom erg leuk dat ze interesse toonden en uitleg kregen over de werkwijze, want een aantal ervan kan over twee jaar wel stemmen (gemeentelijke verkiezingen).

Om 21.00 uur gingen de deuren dicht. We hadden vrijwel doorlopend mensen binnen en tot 1 minuut ervoor kwamen er nog mensen binnen. Prachtig om te zien dat zoveel mensen gestemd hebben.

Hierna werden alle stemmen geteld en maakten we een rapport op. Alle gegevens gingen in de verzegelde urn en wird in mijn auto gezet. De vicevoorzitter en ik brachten de urn weg naar het gemeentehuis waar de „formannskap“ (commissie van wethouders) ons al op stonden te wachten. Zij namen de urn met gegevens in ontvangst en zij zouden alle stemmen tellen. Mijn dag zat er toen op. Van 07.45 tot 21.45 uur was ik in de weer geweest, dus blij dat ik naar huis kon. Nu was het wachten op de uitslag.

Het werd wederom een rechtse regering, ondanks dat zij zetels hebben verloren. Reden daarvoor is dat de Arbeiderparti een hele slechte verkiezing hebben gedaan. Noorwegen is van oudsher een socialistisch land maar door hun slechte verkiezingen gaat rechts weer regeren, ook al hebben ze geen meerderheid in de regering. Ze zijn daarom afhankelijk van twee kleinere partijen. De grootste verliezer was de Arbeiderparti, en de grootste winnaar? Ja, onze partij: Senterparti! Die heeft het heel goed gedaan! Hoera. En als AP het niet zo slecht had gedaan dan was er waarschijnlijk wel een regeringswisseling gekomen. Dus de lijn die de regering heeft voortgezet blijft doorgaan. Jammer, wat mij betreft, maar zo werkt de democratie!

Janet

8-10/9: Jønsbu + Tretindanibba

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Vrijdag na sluitingstijd pakten we de spullen in. Zaterdagochtend reden we weer terug naar Sjøholt om de winkel open te houden. Toen kwamen we op het pad een leuke „tante“ tegen.

Ondanks dat we dichterbij kwamen bleef ze staan waar ze stond. Ik moest de auto uit om haar aan de kant te duwen. Dit liet ze rustig toe. En nadat Gart voorbij kon rijden liep ze het pad weer op en keek ze ons „beteuterd“ na.

Na winkelsluiting weer naar Jønsbu. Gert is bezig geweest met de buitentafel. Er was een rotte plek die hij eerder al had opgevuld met hout. Nu heeft hij het stuk glad geschuurd en de tafel in de olie gezet.

     

Zondag zijn we met de ferry naar Eidsdal gereden. Daar hebben we een bergwandeling gemaakt. We wilden Tretindanibba (1528 mtr) op.

De auto parkeerden we op de parkeerplaats bij Eidsdalvatnet en volgen het pad omhoog wat voor een groot gedeelte langs een voormalige telefoonleiding langs ging.

Deze palen en leidingen zijn er door de locale bevolking geplaatst in 1930 en gingen naar het kleine moeilijk toegankelijke dorpje Oaldsbygda. Aanvankelijk stonden hier drie en later negen boerderijen. Deze waren vanaf Synnylvsfjorden, waar het „plaatsje“ aan ligt, moeilijk te bereiken. Het hoogst aantal inwoners was 70 personen rond 1910. De grootste ontwikkeling was dan ook de telefoonleiding. De palen en ijzeren draden zijn er met mensenkracht geplaatst; de hoogste stolp op een hoogte van 1400 mtr! Na de WOII begon het aantal mensen te vermidneren: men verhuisde naar andere plaatsen, omdat de school dichtging en de industrialisatie voortgang bracht.

Skorene

Het eerste gedeelte van de wandeling gaat redelijk stijl omhoog; daarna vlakt het wat uit. En we hebben prachtig uitzicht op de markante toppen van Skorene van bijna 1800 mtr (staan ook nog op mijn verlanglijstje!).

De rode V-tekens wezen ons de weg.

     

Bij Oaldsvatnet aangekomen moeten we om het meer heen.

Daar wordt het pad ook steniger en zie je ook hier de nodige tekens van de telefoonleiding.

     

Toch treffen we nog een heel mooi plat groen plekje aan. Bijna tegelijktijdig zeggen we: „Tentplekje.“

Daar zien we plotseling ook een man naar ons toekomen. Een eindje verderop staat een jongen tegen een grote steen. Wat wil die nou? De man verteld dat zij net op de top waren geweest. Maar op de plek waar ze nu waren kwam de zoon erachter dat hij zijn mobiele telefoon vergeten was. Die lag op de steenman op de top. Of ze moesten terug, of ze moesten morgen terug of wij konden hem meenemen. We zeiden dat wij die wel mee konden nemen en als we weer beneden waren dan zouden we hem bellen dan kon hij naar de parkeerplaats komen, want hij woonde er niet ver vandaan.

Het “zadel”

Als we in „het zadel“ zijn gekomen buigen we rechts af, verder omhoog. Daar zien we de top al liggen maar moeten als het ware nog twee andere topjes over.

     

Vlak voor de hoofdtop hadden we zicht op Åkneset.

Zicht op Åkneset

Åkneset is met name bekend om een onstabiele bergwand. Deze bergwand wordt sterk bewaakt met allerlei apparatuur die metingen verricht. Onder andere de kloof die onder invloed van weer en wind, water, sneeuw en ijs steeds groter wordt. Op een gegeven moment zal de steenmassa naar beneden vallen omdat de kloof zo groot wordt dat de stenen geen houvast meer hebben. Het is dus niet de vraag òf hij valt maar wanneer hij valt. Als dat gebeurd zal er een enorme tsunami ontstaan waarvan de golven zoveel schade aanrichten dat veel dorpen langs de fjord weggevaagd kunnen worden, althans daar waar er bewoning is. Zelfs tot in Ålesund zullen er golven merkbaar zijn, maar natuurlijk niet zoveel als dichterbij. Ook Ørskog zal erdoor „geraakt“ worden en de gemeente weet precies waar de „spoellijn“ ligt. Ons huis bevindt zich op een dergelijke hoogte dat we er niet door geraakt zullen worden, maar de winkel Stolt Mat wel. Mochten de bewegingen in de bergwand zo groot worden dan wordt iedereen via een sms gewaarschuwd. We voelen ons er dus veilig bij.

    

Maar we kwamen dus ras op de top met steenman. En daar vonden we ook de mobiele van de jongen. Die werd „zeker gesteld“.

Het was koud op de top dus we gingen achter de steenman zitten waar Gert tegen de beschutte bergwand water kookte zodat we een kopje koffie konden zetten en aten we een broodje. Daar waren we wel aan toe.

     

Na het maken van nog diverse foto’s begonnen we aan de afdaling.

Skorene en Oaldsvatnet

Bij „het zadel“ vlak voor de afdaling maakte ik nog een mooie foto van Gert in dit prachtige gebied.

Het is een enorm groot gebied waar je Gert later bijna niet meer ziet.

Onderweg kwamen we ook nog mooi trompettertjesmos tegen. Tretindanibba lieten we achter ons.

     

We volgden hetzelfde pad langs de telefoonpalen weer naar beneden. Ik kreeg daar wat last van mijn knie dus deed het wat langzamer aan.

Bijna beneden belden we naar de man die naar de parkeerplaats kwam en de telefoon van zijn zoon in ontvangst nam. Hier een foto van de tocht:

In Eidsdal en bij de ferry aangekomen was er een enorme file: heel veel mensen die over wilden (huttenbezoekers, bergwandelaars) en er voer slechts 1 ferry heen en weer! We moesten twee ferry’s voor laten gaan eer wij op de derde konden. Al met al rond 1,5 uur gewacht!

Op de ferry

Toen snel naar Jønsbu waar we alls inpakten, opruimden en raar huis reden. We kwamen laat thuis, maar hebben wel een heerlijk weekend gehad!

Janet

4-8/9: Tuin, Rotary, bonen + meer

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Maandag 4 september had ik vergadering op het gemeentehuis van de commissie gemeentelijke diensten. Als vice-voorzitter van deze commissie moest ik de vergadering leiden omdat de voorzitter verval had gemeldt. Dat heb ik al eens eerder moeten doen en ook deze keer ging het goed. Gemeentelijke vergaderingen zijn altijd openbaar en burgemeester Knut was er als toehoorder ook bij. Kort na sluiting van de vergadering kreeg ik een mail van hem: „Hei Janet! Het was erg prettig om toehoorder te zijn tijdens de vergadering; met je goede en, bij behoefte, formele voorzitterschap!!» Nou, dat was leuke feedback om te krijgen.

Nadat de vergadering afgelopen was ging ik door naar de wekelijkse meeting van Rotary. Daar zag ik dat er bij ons clubhuis langs de rand van de achtertuin een mooie rij met struiken was neergezet.

     

Woensdag 6 september aten we voor het eerst blauwschokkers uit eigen tuin. Hele mooie capucijners vers van het veld is zo lekker! Gert maakte er een heerlijk gerecht mee.

     

Langs de rand van de tuin heb ik eerder al eens gladiolenbollen geplaatst. Ik had die al een jaar in de schuur liggen dus ikmwas benieuwd of er wat van op zou komen, maar dat doen ze! Leuk.

Donderdag 7 september had ik ’s avonds leesgroep. We lazen «Trilogien» (De trilogie) van Jon Fosse (Noorwegen). Ik moest over de schrijver vertellen en Vigdis had een samenvatting gemaakt van het boek.

     

Het is een heel apart boek om twee redenen: 1) er komen geen punten in voor dus alle zinnen lopen achter elkaar door en 2) de schrijver valt heel vaak in herhalingen. Waren alle herhaligen achterwege gelaten dan was het boek zeker voor de helft zo dun.

Maar we vonden het een mooie trilogi, ook al hadden sommigen moeite met de manier van schrijven.

Degene die over de schrijver verteld sluit de avond af met een gedicht. Die eer was dus aan mij. Ik koos voor onderstaand gedicht wat ik een aantal jaren geleden al eens op mijn Facebook pagina had geplaatst toen ik, ivm een nieuwe wandelvakantie, nieuwe bergschoenen had gekocht. Een andere reden voor dit gedicht is omdat we ook dit jaar weer een lange wandelvakantie hebben gelopen en ook daar weer nieuwe schoenen voor had gekocht. Daarom vond ik het toepasselijk om met dit gedicht af te sluiten (in het noorse dialect Nynorsk):

I dag kjøpte jeg meg nye fjellsko

Dei andre var så utslitne

Dei sa dei ikkje visste

Om die orka ei langtur til

No vil vi berre kvile, sa dei

Og slitne fjellsko skal ein høyre på

Det er dei som er nærast jorda når ein går

Vertaald:

Vandaag heb ik nieuwe bergschoenen gekocht

De anderen waren zo versleten

Ze zeiden of niet wisten

Of ze nog een lange tocht aankonden

Nu willen we alleen maar rusten, zeiden ze

En vermoeide schoenen moet je naar luisteren

Het zijn zij die het dichtst bij de aarde zijn als je loopt

Mooi, hè?

In de winkel kreeg ik op 8 september voor het eerst nederlandse stroopwafels. Hoe kann dat, vraag je je af. Dat ist och geen locaal product? Jawel, dat is het wel degelijk. In onze provincie woont een nederlands echtpaar die nederlandse stroopwafels maken. Ik kwam hen tegen op het Mtfestival in Ålesund op 24/8. Zie deze weblog. En nu heb ik ze dan eindelijk in de winkel.

En lekker dat ze zijn! Hopen op een goede verkoop

Janet

1-3/9: Stolt Mat op Dyregod-dagene

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Stolt Mat heeft vaak vragen gekregen of we op een beurs wilden staan. Daar hebben we steeds “nee” tegen gezegd: ik kan slecht de winkel leeghalen, de spullen meenemen naar de beurs en vervolgens een lege winkel hebben. Maar dit keer was het anders. HANEN in M&R, een organisatie waar we bij aangesloten zijn, zou deelnemen aan een beurs in Batnfjordsøra, in het noorden van de provincie.

De beurs wordt elk jaar georganiseerd en heet „Dyregod-dagene“. Drie dagen lang zijn er allerlei activiteiten en ook stands van bedrijven die hun waren verkopen. Een stand huren kost veel geld maar omdat HANEN de stand huurde konden leden er gratis in. Dit was voor ons een uitgelezen kans om te kunnen verkopen zonder al te veel kosten te hebben.


     

Samen met vier andere bedrijven stonden we drie dagen op de beurs. Het waren intensieve dagen. Ik had een beperkt aantal waren meegenomen, want niet alles kon ik meenemen. Met sommige produsenten had ik afgesproken dat ik waren kon afnemen en alleen dat betalen wat ik verkocht. Dat was erg prettig.

Vrijdag en zaterdag was Gert ook mee en hadden we Aud-Solfrid in de winkel als hulp. Zondag was ik alleen. We moesten er al vroeg zijn vrijdag om op te bouwen en we moesten ook lang reizen dus vroeg opstaan en ook laat weer thuis.

Er werd ook een quiz van HANEN uitgeschreven en ik had ook een premie gemaakt. Die werd gewonnen door een jonge vrouw die als vrijwilligster meehielp op de Dyregod-dagene.

Evaluatie:

  • Het waren leuke dagen en onderling in de stand hadden we het erg naar de zin.
  • Over het geheel genomen was de verkoop „mager“, ondanks dat men vele duizenden bezoekers meer hadden verwacht.
  • We hebben wel winst gemaakt, maar niet zoveel als gedacht. Dit was over het algemeen de feedback van andere standhouders ook.

Doen we volgend jaar weer mee? Nee. Al met al was het teveel werk voor de lage winst die het opleverde, als we ook de tijd, de reistijd, de benzine, de ferrykosten en de ingehuurde hulp meerekenen. Maar… het was een goede ervaring en misschien moeten we meer inzetten op kleinere markten in de buurt.

Janet

28-31/8: Diverse aktiviteiten

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

De zomervakantie houdt nog even aan (klinkt wat raar maar ik lig achter met mijn blogg-schrijven) en deze week heb ik de winkel nog open, zo ook maandag 28/8. Er komen altijd nog wel touristen binnen. Gert moest na zijn werk direct naar de winkel komen want ik moest om 16.00 uur naar Ålesund ivm een bestuursvergadering van het Sunnmøre Friluftsrådet.

Hier kon ik maar een uurtje zijn want om 18.00 uur had ik een vergadering van „røystestyret“. Dat is het bestuur die tijdens de verkiezingen (11 september) van de noorse Tweede Kamer de verantwoordelijkheid heeft dat alles goed verloopt in het stemlokaal. Ik was voor de vakantie gevraagd of ik voorzitter van dit bestuur wilde zijn. Ach ja, waarom niet. Dit was de 2e vergadering van dit bestuur. We kregen veel informatie van de gemeentelijke medewerkers Åse Karin en Bente. Die hebben bij de gemeente de verantwoordelijkheid hebben om alles in orde te hebben met stembiljetten, etc. We kregen „opleiding“ in hoe we de stemgrechtigden moesten registreren (via internet), hoe we moesten handelen bij bepaalde calamiteiten, hoe we de kiezer moesten ontvangen en begeleiden in het stemlokaal, en veel meer. Deze vergadering duurde ong. 1,5 uur. Hierna snel naar huis om te eten en vervolgens door naar de 3 vergadering. Groepsvergadering van de partij omdat morgen 29/8 er gemeenteraadsvergadering zou zijn.

Na al deze vergadering, moet ik zeggen, was ik wel op, dus op tijd naar bed.

Dinsdag 29/9 begon de dag met een bezoek aan de pedicure. Heerlijk om de voeten te laten behandelen zeker na die tocht naar Grytavasstinden.

‘s Avonds had ik mijn eerste gemeenteraadsvergadering nadat ik er weer ingekozen ben, nadat Gert zich terug getrokken heeft. Toch leuk om weer een deel van het politieke milieu in de gemeente te zijn.

Woensdag 30/8 organiseerde de plaatselijke bank voor de 3e een themaavond. En voor de derde keer vroeg de bankchef of wij voor tapas uit de winkel zou willen zorgen en wilde serveren in de pauze. Het is echt heel leuk dat we hier elk jaar voor gevraagd worden. De krant zorgde voor een advertentie in de krant.

Ik kreeg de gelegeneheid om over Stolt Mat te vertellen en deelde ook flyers uit voor het bestellen van kerstgeschenken.

We hadden verschillende gerechten op het menu zoals warmgerookte zalm, gekookt kwarteleitje met zout, flatbrød (soort dunne krekker), kaas, worteljam en een puntje walnotentaart. Het viel allemaal heel erg in de smaak. Het was zo’n succes dat de bankchef ons ook weer voor volgend jaar heeft ingehuurd.

De locale krant was ook aanwezig en publiceerde een paar dagen later deze foto in de krant. De lezer krijgt een opdracht. Wat valt op aan deze foto?

Janet

27/8: Bezoek Lysholmen

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

In Vaksvik heeft heel lang een heel bijzonder huis te koop gestaan. Die is met hulp van Placement (Gert) aan een belgische familie verkocht: Gert, Ilse, Nele, Lies en Pieter. Hele leuke mensen! En ze zijn zo happy met het huis!

Ze hadden ons uitgenodigd om bij hen te komen eten, als dank. En omdat zij maandag 28/8 weer naar België zouden reizen, hadden we afgesproken om zondag te komen. Ik had Grytavasstinden van die dag nog aardig „in de benen“, maar ik ging met plezier mee naar Lysholen.

    

Toen we aankwamen begonnen wem et een heerlijk glas champagne, ter ere van de koop. Ze haddne lekkere hapjes gemaakt met onder andere producten van Stolt Mat. We hebben heel fijn buiten gezeten. Ze hebben heel veel fruitbomen, ondere kers en pruimen in verschillende soorten. Ze zeiden dat wij die konden plukken als de tijd er rijp voor was want zij zouden waarschijnlijk niet eerder terug komen dan rond de kerst. Onderwijl passen wij een beetje op hun huis.

“De Belgische Gert” had heerlijk gekookt. En we hebben een paar mooie uurtjes samen met hen gehad in hun prachtige huis in Vaksvik.

Janet

27/8: Topje: Grytavasstinden

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Zoals ik eerder schreef waren Adri en Ellen bij ons op vrijdag 25/7 en spraken Adri en ik af dat we zondag een topje zouden doen. Het zou heel mooi weer worden. En je moet het ijzer smeden als het heet is. Er is een berg in Ørskog waar ik al heel lang eens op wilde: Grytavasstinden (1328 mtr). Vanuit Ørskog is de berg, samen met Lauparen, goed te zien, ook vanuit ons huis. Ze werden door een zwager eens “de twee tieten” genoemd, en zo ziet het er ook wel naar uit 🙂

Linker top = Lauparen Rechter top = Grytavasstind

Maar er wordt gezegd dat Grytavasstind niet zo eenvoudig is om op te komen. En dat je die vooral niet alleen moet doen. Dus besloten Adri en ik die samen op te gaan. We spraken af dat hij me zondag 27/8 op zou halen om 8.00 uur. En dat werd dus vroeg opstaan (na het feestje in het dorpshuis de avond ervoor – zie eerdere weblog), want je moet er toch zeker een dag voor uittrekken om deze berg te doen.

    

De auto werd geparkeerd bij Grytaliseter. Grytavasstinden lag er in de verte best spannend bij, maar de omgeving is lieflijk, met vennetjes en veenpluis her en der.

    

Het eerste gedeelte van de wandeling is hetzelfde als naar Lauparen, waar Jennie en ik op 9/6 ook hebben gelopen. Kijk daarvoor op deze weblog. Maar nu was er geen sneeuw meer te zien, zoals destijds wel het geval was.

Toen we er liepen hoorden we aan de bergflank rechts een heel gerommel: daar lieten stenen los. Ver van ons vandaan dus geen gevaar!

Boven in het zadel aangekomen (na twee uur lopen), bij de grote steenman, hielden we een pauze.

     

Daar was nog een beetje sneeuw, ongeveer op dezelfde plek als waar ik destijds stond en Jennie een foto van me maakte.

En de steenman moest ik natuurlijk ook weer even omarmen. Ik dacht aan jou, Jennie! <3

Terwijl Adri in de schaduw van een rots gaat zitten, vlij ik me neer op een stukje groen met uitzicht over het dal waar we zojuist uitkwamen.

     

Lauparen lag er ook prachtig bij in de zon! Maar die gaan we niet bezoeken, want na koffie en een boterham ging het niet links- maar rechtsaf.

Mijn hart was vol verwachting. Er liep daar altijd een soort van “onzichtbare muur van respect“ voor dit deel van de bergen: het is beter om hier niet te komen. Maar nu week de muur voor me ter zijde. Het ging langzaam maar zeker omhoog en tot mijn grote verrassing was de route zelfs gemerkt met kleine steenmannetjes. Nou, als dat ze de hele route gaat dan is een groot gedeelte van de angst al verdwenen.

     

Na enige tijd wordt het terrein wat vlakker en kwamen we op een plateau, met het topje Svartvassegga op 1217 mtr. Het uitzicht is prachtig en Grytavasstinden is dan al goed te zien.

We hebben ook zicht op Storbotnshornet (1370), niet de hoogste maar wel de meest ontoegankelijke berg in Ørskog. Een aantal mensen hebben een aantal jaren geleden daar een weerhaan op geplaatst. Die berg “trekt” ook maar nu niet!

Storbotnshornet op de achtergrond

Ook Lauparen is heel mooi vanaf deze kant.

     

Zeker met dit prachtige weer erbij: volle zon en strakblauwe hemel. Wat voelden we ons happy! We lopen door naar het topje van Svartvassegga.

     

Vanaf hier ging het weer verder. We moeten ons in zuidelijke richting begeven, wat afdalen en verliezen daardoor een aantal hoogtemeters.

We wisten aanvankelijk niet zo goed hoe we moesten lopen; wel dat we „om de berg heen“ moesten. Maar ik zag op een gegeven moment een stok staan met een rode punt dus daar werden we „heengetrokken“.

     

Daar hadden we een heel mooi uitzicht op het meer beneden ons, de stijle wand waar we aan langs moesten lopen en Storbotnshornet (1370 mtr).

We moeten langs deze stijle bergwand

Nu lopen we langs de stijle bergwand richting het volgende zadel. Dit is goed te doen. Er ligt ook gras wat het lopen vergemakkelijkt, maar uitkijken moeten we wel. We zijn niet de enigen die in gedachten hebben om de berg te beklimmen: twee mannen halen ons in.

Hier moeten we helemaal langs lopen en vooral niet te vroeg gaan stijgen. Maar wat een uizichten hebben we hier toch, geweldig! Zicht op Isvatnet, Grytavatnet, Trollvatnet en Isvatnet.

Grytavatnet rechts, Trollvatnet links   

Isvatnet – je snapt waarom deze naam gegeven is

Uff, moeten we hier omhoog?

De éne man is al een keer eerder op Grytavasstinden geweest, en hij geeft her en der aanwijzingen hoe en waar we moeten lopen. Op een gegeven moment zien we een stijler stuk en daar zien we ook de eerste rode merking op een stenen. Hierna zien we meerdere rode stippen die ons de weg omhoog wijzen.

De eerste rode merking

We kunnen goed stijgen en volgen de twee mannen die iets sneller gaan dan ons, maar wij nemen goed de tijd. We zien hogerop een „goot“ waar we doorheen moeten. Dat gaat goed.

Boven in het midden van de foto zien we een “goot”: daar moeten we heen.

Hier en daar moeten we handen en voeten gebruiken en zijn de stokken niet echt handig, dus die gaan al ras in de rugzak.

Een klein zadeltje, waar we rechts omhoog moeten. Lauparen op de achtergrond.

 

 

 

 

 

 

 

De laatste meters naar de top

De weg naar de top gaat een beetje kronkelig, we moeten klauteren, maar je bent op de top eer je er erg in hebt, want plotseling staat daar de enorm grote steenman.

De top!

We zijn superblij dat we de top bereikt hebben. De twee mannen zitten daar al een boterhammetje te eten. Beiden wonen in Ålesund maar de éne is in Ørskog opgegroeid en bouwt er momenteel een huis.

Het uitzicht is werkelijk geweldig! De Lauparen wordt meerdere keren gefotografeerd. Maar ook andere toppen waar ik niet zo gauw de naam van weet liggen er koninklijk bij. Het is echt een prachtig en bijzonder gebied!

Lauparen   

Lauparen

Brudefølget links

Ook hier weer een plateau met platte stenen

Het dal Jasvollbotnen in de gemeente Stordal

Adri kijkt uit op de top van Lauparen

     

De varden staat er schijnbaar al een eeuwigheid, is bedekt met mos en getuigd van gedegen bouwkundig handwerk. Ook hier moet ik de steenman even knuffelen.

En zie: aan de voet van de varden staat zelfs een frambozenstruikje te groeien. Hoe is het mogelijk!

En hoe karig het landschap ook is: er groeit altijd wel ergens een mooi plantje of bloemetje.

Schrale plekken, mooie plantengroei

Op de top nemen we een goede pauze. De twee mannen zijn dan alweer op de terugweg. We lopen het plateau heen en weer en kijken onze ogen uit. Samen natuurlijk ook even op het portret. Wat heb ik toch een fijn wandelmaatje in Adri.

     

Na een tijdje maken we een aanvang met de terugtocht. In de „berggoot“ moeten we soms even op de bips zitten om stapje voor stapje naar beneden te kunnen. Omhoog gaan is altijd gemakkelijker dan naar beneden.

Voorzichtig afdalen

Maar ook genieten van de uitzichten, hier met de Lauparen op de achtergrond.

Al ras zijn we weer bij de stijle wand waar we langs moeten. Hier komen we vier mensen tegen die ons tegemoet komen: die gaan richting de top. In de bergen kan je de liefde aan je voeten vinden: een mooie steen in de vorm van een hart.

     

Bijna bij het zadel aangekomen ligt er een moederschaap met twee jonge schaapjes.

De terugtocht gaat verder naar wens. Bij Grytavatn aangekomen lopen we even een ommetje naar Monssteinen. Dit is een Stikk UT! tochtje van Friluftsrådet Sunnmøre.

Terugweg via Monssteinen

En daar treffen we May Britt, de bedrijfsleidster van FS. Die ben ik al vaker op mijn tochtjes tegengekomen.

Onderweg hadden we nog een mooi zicht op Grytavasstinden. Jeetje, dat we daar op zijn geweest. Geweldig! En die „onzichtbare muur“? Die is helemaal uit het zicht verdwenen en het bleek achteraf dat de angst voor dit deel van het berggebied toch niet echt nodig was geweest.

Bij de parkeerplaats aangekomen was het duidelijk dat we niet alleen van dit gebied hebben genoten: ik telde 50 geparkeerde auto’s!

Wie dat allemaal waren weet ik niet maar Torunn is er in elk geval wel geweest.

Adri, bedankt voor de geweldige wandeling en bedankt dat je mee bent geweest! Graag weer tot een volgende keer! 🙂

Janet

25/8: StikkUT!: Apalviksetra

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Ik ben helemaal vergeten om een blogg te schrijven over het bezoek van Ellen en Adri aan ons. We hadden ze uitgenodigd om te komen eten. Wat ze niet wisten was dat we een wandeling gingen maken. Maar wel gezegd dat ze hun wandelschoenen mee moesten nemen.

We liepen naar Apalviksetra, een alleraardigst plekje, in het dal achter ons huis. Gert en ik zijn er al een keer eerder geweest en nu dus samen met Ellen en Adri. Het was heel mooi weer. De wandeling gaat de hele tijd over een goede gravelweg.

    

En daar ontmoeten we een mooie kudde koeien. In Noorwegen is het heel gebruikelijk dat de koeien/pinken zich in de zomer zelf moeten zien te redden en worden door de boer vrij gelaten in het bos. Hier hebben ze een zogenaamde „beiteområde“: een gebied waar ze kunnen grazen („bijten“). Het was erg grappig om samen met de dames op te lopen.

     

En ze voelen zich met zoveel ruimte net zo happy als wij.

     

Bij het eindpunt aangekomen waren Ellen en Adri net zo verrast als wij dat destijds voor de eerste keer waren. Het is er zo mooi, en zo sprookjesachtig, met die grappige vierkante ven, en de piepkleine hutjes.

     

Hier was vroeger „seterdrift/sæterdrift“: koeien en/of geiten werden ‘s zomers gemolken bij deze zomerboerderijen die hogerop lagen dan de „moederboerderij“ en van de melk werd kaas gemaakt. Vaak waren het meisjes/jonge vrouwen die op de seter werkten, zowel ‘s ochtends als ‘s avonds. Met de industrialisering verdween ook de seterdrift, maar de gebouwen worden daarna vaak gebruikt als „hytte“ (zomerhuisje). Zoals dat nu bij Apalviksetra ook het geval is.

Waar het woord Apalvik vandaan komt zijn de meningen verdeeld over. Sommigen menen dat het van Abel komt, de man die hier het eerst woonde. Anderen denken dat het van „apel“ komt, een boom. „Apel“ betekent in sommige dialecten ook „eple“ (appel), maar of er sprake is van een appelboom bij Apalviksetra weet ik niet.

Ellen en Adri vonden het er in elk geval ook heel mooi. We liepen er wat rond en neusden bij de diverse gebouwtjes. Schattig. En uiteraard werden de namen genoteerd in het gastenboek.

Hierna werd er gegeten. Gert was al bezig met het opwarmen van het eten.

     

Dat bestond uit een schotel met chorizo, bruine bonen, kikkererwten, prei, ui en mais op een bedje van ruccolasalade. Lekker smullen.

Als toetje hadden we koffie met een plakje van een goed gevulde vijgencake. Ook smullen.

Hierna begonnen we aan de wandeling terug. Bij thuiskomst heb ik nog een aantal aardappelplanten opgetrokken en palmkool geplukt zodat het stel die mee kon nehmen naar huis voor een lekker maaltje.

     

Uiteraard gingen we ook nog even naar Stolt Mat want geloof het of niet: ze waren sinds het bestaan (mei 2015) nog nooit in de winkel geweest. Ze vonden het geweldig en kochten natuurlijk nog een paar produkten.

Hierna namen we afscheid! Adri en ik spraken af om zondag een wandeling samen te doen. De weersvoorspellingen waren heel goed dus je moet het ijzer smeden als het heet is. Maar daarover meer in de volgende weblog.

Janet