Categorie archief: Noorwegen

21-22/10: Jønsbu en Unicef

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Zaterdag nadat we de winkel sloten pakten we de auto in om naar Jønsbu te gaan. Ons jaarlijkse baccalao-etentje met de twee huttenburen vond dit jaar en deze avond weer bij ons plaats. Gert had thuis de avond ervoor al een grote pan baccalao gemaakt van gedroogde vis uit de winkel. Ik dekte de tafel in herfsttooi en om 19.00 uur kwamen de gasten binnen: Ole Mindor en Margit en Thor en Ingrid.

Het werd een gezellige avond. De gasten roemden de gemaakte baccalao met zelfgebakken brood. De wijn vloeide rijkelijk en de nodige politieke discussies werden gevoerd. Met name de fusie van de vijf gemeenten Haram, Sandøy, Skodje, Ørskog en Ålesund was en heet thema. Zoals gebruikelijk ondersteunde Ole Mindor zijn feiten en ideeën met de nodige schetsen 😊

Daar is hij goed in. Dat bewijst ook die keer dat hij alleen een keer een bezoek aan ons bracht (2 oktober 2016).

Het werd rond 01.00 uur dat de gasten weer naar huis gingen. Ole Mindor stond niet geheel meer stevig op zijn benen en tijdens de afdaling naar zijn hus moest hij door Thor ondersteunt en na een val ophoog geholpen worden naar huis.

We hebben lekker lang uitgeslapen. Het regende maar Gert heeft toch buiten de afwas gedaan toen het wat droog was. Ik heb binnen brieven geschreven.

    

Gert heeft ook het hout wat al een tijdje te drogen lag, in zakken gedaan. Onder de veranda heeft hij al het hout eruit gehaald en het nieuwste hout helemaal achterin gelegd.

    

Nu hebben we weer een goed gevulde houtopslag 😊

In de middaggingen we naar huis. Ik deed mee aan de jaarlijkse inzameling- en TV-actie.

De burgemeester met blauw t-shirt aan

Bij de bank haalden we alle benodigde spullen op die door de burgemeester en vice-burgemeester werden uitgereikt. Samen met Solgunn ging we deur aan deur in een bepaald deel van de gemeente. De opbrengst ging dit jaar naar Unicef. Het is fijn om op deze manier bij te kunnen dragen aan een goed doel.

Janet

13-20/10: Naar Nederland

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Al in januari was bekend dat de lagere school in Radewijk, waar ik, mijn andere zussen en broers op school zijn geweest, een reünie hield op 14 oktober omdat de school 100 jaar bestond. Omdat ik in het najaar meestal een klein weekje naar mijn ouders ga plande ik de reis naar Nederland rond die datum. Ik vertrok vanuit Noorwegen op vrijdag 13 oktober en reisde weer terug op vrijdag 20 oktober.

De reis naar Nederland verliep goed. Jennie zou van vrijdag op zaterdag ook een nachtje bij mijn ouders logeren. Dat was heel erg gezellig. Zij en mijn moeder haalden me op vanaf het station in Hardenberg. En zoals gebruikelijk stond er weer een lekker kommetje groentesoep voor me klaar. Mmmm!

Zaterdag 14 november kwamen twee van mijn drie zussen en broer naar mijn ouders. Mijn broer nam mijn ouders mee in de auto en Jennie, Alita en ik namen de fiets naar de lagere school; net zoals wij al dat destijds in onze jonge jaren ook gedaan hebben.

    

Bij de grens tussen Hardenberg en Radewijk moesten we natuurlijk even stoppen.

Alita, Jennie en Janet

De school bestaat dus 100 jaar. Er is niet zo heel veel veranderd aan het gebouw behalve dan dat er in de loop der jaren gebouwen bij zijn geplaatst.

    

Bij aankomst werden er foto’s gemaakt. Hier komt de familie Roelofs aan (jammer dat zus Stans er op dat moment nog niet was).

    

In school krioelde het van de mensen. Het voelde ook aan alsof de school gekrompen was. De gangen waren korter en smaller geworden 😊

Op de tafeltjes in de klasselokalen lagen overal foto’s van vroeger. Enig om daar naar te kijken. Mensen buigden zich er over heen om ze goed te kunnen bekijken.

Twee foto’s van onder andere een groep kinderen die een ijstje eten.

    

Deze foto’s zijn gemaakt ter gelegenheid van het huwelijk van een leraar. Zo grappig dat er foto’s van zijn. Had deze nog nooit gezien. Op de linker foto sta ik redelijk rechts in een rood geruit jurkje met een groen-grijs vestje erover. Op de rechterfoto sta ik links lachend in de camera te kijken.

Uit onze klas waren er niet zo heel veel maar wat geweldig dat Annie er was. Zij was destijds één van mijn beste vriendinnen. Naast haar waren dat ook Hennie en Alie, die er allebei helaas niet waren.

De rest van de dag heb ik met Annie opgetrokken, maar de reünie was veel te kort om goed bij te praten. Via whatsapp spraken we af dat we elkaar later die week weer zouden ontmoeten.

Er werden ook klassenfoto’s gemaakt. Dat was ook zo op de reünie van 25 jaar geleden dus toen de school 75 jaar bestond. Klassen van verschillende jaartallen werden samen gezet. De eerste groep was van 1916 – 1932.

Vader helemaal links met rood overhemd aan

Die groep begint aardig uit te dunnen maar mijn vader was er nog bij! Hij schijnt die dag waarschijnlijk de oudste deelnemer (90 jaar) geweest te zijn.

    

We moesten het tijdschema van het maken van de foto’s goed in de gaten houden zodat we die niet zouden missen. Van de jaren 1956 t/m 1960 werden de klassen samengevoegd zodat zussen Jennie en Stans er ook op staan.

Annie en ik naast elkaar links op de tweede rij

Hier is de foto van de reünie van 25 jaar geleden toen de school 75 jaar bestond. Hier sta ik in het midden met nog mijn oranje lok in het haar. Rechts naast me staat Annie en Hennie links van mij. Alie staat helemaal links op de tweede rij van achteren.

En deze volgende klassefoto is nog veel ouder. Ik moet hier zes of zeven jaar zijn. Ik zit aan het vierde bankenrijtje met donker haar, wederom Annie en Hennie naast me; en Alie.

Het werd een hele gezellige dag. Rond 500 mensen kwamen er. Alles was heel goed geregeld: degenen die met de auto kwamen werden met een huifkar vanaf de parkeerplaats naar de school gebracht. Achter de school was een tent opgezet waar koffie met een klein gebakje werd geserveerd en je een drankje kon kopen. De hele tijd ging men rond met hapjes.

‘s Avonds zijn we met ons hele gezin uit eten geweest naar de Chinees in Hardenberg. Het was een hele leuke dag, vooral om eens samen te zijn zonder „de koude kant“ erbij zoals we gekscherend zeggen als het gaat om de schoonzoons. De volgende dag hebben mijn ouders de foto’s eens bekeken.

De vraag is: zal de school over 25 jaar nog bestaan? De aanwas van kinderen op school neemt af en het ligt in de lijn der verwachting dat de school gaat sluiten. Over 25 jaar dus waarschijnlijk geen reünie meer, maar qua leeftijd zou ik dat nog wel kunnen halen als ik gezond blijf 🙂

Ik heb de mijn ouders de rest van de week hulp geboden en klusjes gedaan die zij zelf niet meer zo goed uit kunnen voeren. Onder andere het onkruid tussen de tegels voor bij het huis weggehaald. Mijn vader kon het niet laten om nog een steentje bij te dragen (of beter gezegd er nog een schepje bij op te doen). Mam kijkt met tevredenheid toe. En buurman Kees had tegen mijn moeder gezegd dat door deze onkruid-verwijder-actie de waarde van het huis aanzienlijk gestegen was 🙂

Ook is de schuur opgeruimd. Dat is zo’n plek waar alles in komt te staan als je niet weet waar je met de spullen heen moet. Maar het stapelt zich er allemaal wel op!

    

Plasticzakken opgeruimd, oud glas naar de container, spullen voor grof vuil apart gezet en nog bruikbare spullen naar de kringloopwinkel. Het schuurtje werd, zo zei ik gekscherend, een balzaal 🙂

De buitenkant van de schuur is ook her en der gesopt, evenals de balk boven de schutting met de buren. Op de ruit in de nieuwe deur is plakplastic geplakt. Dat had ik niet goed opgemeten en daardoor werd dit niet helemaal perfect ☹

De tuin achter het huis is ook onderhanden genomen: tulpenbollen in de bloempotten gezet en winterviooltjes in een pot bij de voordeur geplaatst.

Ook binnen werden de nodige dingen gedaan. De voorraadkast onder de trap is opgeruimd. Het vergaat ons allemaal: soms weet je niet meer precies wat je er allemaal hebt staan. In de douche en toilet heb ik de tegels afgenomen.

Ik ben ook nog een paar uurtjes naar meester Huisman en zijn vrouw geweest. Meester Huisman was vroeger meester op de lagere school. Hij was ook op de reünie. Erg leuk bezoek.

Met Annie had ik afgesproken dat ik haar zou bezoeken en ik vroeg haar of het een idee was om Hennie ook te vragen. Ja, juist leuk dus ik belde Hennie die het ook erg leuk vond. Afgesproken dat zij mij op zou halen. Het werd een heel leuk bezoek. Maar wederom was de tijd te kort. We raakten gewoonweg niet uitgepraat. Helaas hebben we daar geen foto’s gemaakt.

Met mijn vader ben ik naar kooroefening geweest. Dat is op dinsdagochtend vaste prik.

   

Mijn vader staat bij de tenoren rechts op de tweede rij geblokt overhemd en bruin vestje. Vader heeft nog een heel mooie stem.

De laatste avond zijn moeder en dochters, traditiegetrouw uit eten geweest. Daarvoor werd “de krul” in de haren van mam gezet door buurvrouw Sim.

Ze zag er voor het avondje uit heel mooi uit. We aten bij restaurant Stien in Giethoorn. Een erg leuk restaurant. Ik had gevraagd om in de voormalige opkamer aan de ronde tafel te zitten. En daar kon Stien aan tegemoet komen. Heel fijn!

    

We hadden weer allerlei cadeautjes meegenomen. Hier toont Jennie haar bijdrage.

Alita had voor iedereen een vaas gekocht. Ik kreeg een hele bijzondere in groen en wit glas.

Het werd een hele fijne avond. Heel erg bedankt voor de gezellige avond, moeder en zussen!! En voor de mooie cadeautjes die mee naar Noorwegen zijn gegaan! <3

De volgende dag ging het weer huiswaarts voor me. Mijn ouders brachten me naar de trein. Nooit leuk om afscheid te nemen!

De reis verliep goed, maar op schiphol kwam ik erachter dat ik mijn paspoort niet bij me had. Oh lieve hemel, wat nu? Ik meldde me bij de incheckbalie en lag het probleem voor. Ze moest even met iemand bellen. Omdat ik in Noorwegen woonde en mijn rijbewijs als ID bij me had was het geen directe noodzaak om mijn paspoort te hebben dus ik kon gelukkig reizen! Dat was een zorg minder.

Bij thuiskomst heb ik mijn ouders gebeld en gezegd dat ik goed was thuis gekomen. Ik vertelde ook het verhaal van het paspoort. Ik wist zeker dat hij bij mijn ouders lag, maar niet meer precies waar. Ik ben soms net een eekhoorn: ik leg de wintervoorraad ergens zo goed neer dat ik later niet meer weet waar. Maar mijn moeder zou buurman Kees vragen. Volgens zijn vrouw Jeanet kan hij alles vinden als iets kwijt is. Dus die werd een paar dagen later als speurhond ingeschakeld en ja hoor: hij vond mijn paspoort. Die was achter het nachtkastje op de logeerkamer terecht gekomen en lag tussen muur en kastje. Dat was ook weer een zorg minder. Via aangetekende brief is die weer bij mij in Noorwegen terecht gekomen.

Ik kon niet lang thuis blijven want ‘s avonds had ik een buitengewone jaarvergadering van koor. We gingen ons weer buigen over hoe de toekomst van het koor er uit zal gaan zien.

    

Er is besloten dat we het koor nog een jaar „slapende“ gaan houden en dat we volgend jaar een definitief besluit gaan nemen over wat we met koor en met de gelden doen die we op de rekening hebben staan.

Na de vergadering werd er een groepsfoto gemaakt voordat we de avond afsloten met een hapje te eten. Hierna dan eindelijk naar huis waar ik de volgende dag weer in de winkel stond.

Het was al met al een hele fijne week bij mijn ouders. Volgend jaar weer! 🙂

Janet

6/10: Voorstelling Riksteatret

2017

Vanavond zijn we naar het theater in Ålesund geweest. Vooraf zijn we een hapje gaan eten in een restaurant. We hebben het stuk „Gjengangere“ (Spoken) van Henrik Ibsen gezien, waarschijnlijk zijn meest scherpe en indrukwekkende stuk. Het gaat over dat we allemaal zo graag dingen anders hadden willen doen. En kans die we niet namen. En keus die we niet durfden te maken. We weten het en proberen het te vergeten. Maar was het serieus genoeg, dan zal die ons vroeg of laat inhalen. Op dezelfde manier is het met familie. Die bepaald hoe wie en hoe we worden. Ongeacht hoeveel we ons ook willen bevrijden van wat de generaties voor ons hebben gedaan.

Het was een aangrijpende voorstelling, maar heel bijzonder om te zien. Ook in Nederland is het stuk diverse keren opgevoerd.

Janet

5/10: Leesgroep

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

V.l.n.r: Emma, Brit, Marit, Kari, Elisabeth, Gunnhild en Vigdis

Vanavond hadden we weer onze leesgroep. We bespraken het boek «Arv og miljø» van Vigdis Hjorth (Noorwegen). Ik was begonnen in het boek maar ik heb zo’n drukke periode gehad dat ik er geen tijd voor heb gehad om het boek helemaal uit te lezen.

Kari vertelde over de schrijfster en Vigdis had een uittreksel van het boek. Kari had ook fruit meegenomen zoals dat gebruikelijk is en daaruit maakten we (hoe toepasselijk) kennis met een meegekomen „boekenwurm“.

“Boekenwurm”

Aan het eind las Kari ook een gedicht voor, zoals we recentelijk hebben ingevoerd. Het gedicht heet „Skjer“ en is van de bekende noorde dichter Olav H. Hauge

Det er mange skjer i sjøen.
Likevel vart det
eit skjer
som vart frelsa di.

Dit gedicht is moeilijk te vertalen omdat dan de woorden naar het nederlands een heel andere mening krijgen. Het woord «skjer» heeft namelijk twee betekenissen, namelijk «een klein eiland» en «het gebeurd». Daarnaast is de eerste zin ook een soort van gezegde.

Voor de volgende keer lezen we het boek  «De usynlige» (De onzichtbaren) van Roy Jakobsen (Noorwegen). Dit boek is uitgekozen door Marit. Voor de keer erop (november) ben ik aan de beurt om een boek uit te zoeken.

Janet

2-5/10: Diverse vergaderingen

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Alle gemeenten in onze provincie die gaan fuseren, waren uitgenodigd om mee te doen aan een meeting, om meer te weten te komen over ervaringen van andere gemeenten die al gefuseerd zijn. Burgemeesters, wethouders en mensen van de diverse gemeentelijke afdelingen hadden zich aangemeldt. Ook alle politici die in de „fellesnemda“ (tijdelijke gemeenteraad) zitten konden zich aanmelden. Ik had me aangemeld en het bleek dat ik de enige politica uit onze gemeente was die erbij aanwezig was. Zelfs de enige politica die beide dagen aanwezig was. Schrale opkomst! Ik vond het in elk geval interessante dagen ook al waren er af en toe ook wat „saaie“ sprekers bij.

Noorwegen is een land waar veel gebreidt wordt. Je ziet dan ook vaak vrouwen in allerlei situatie met hu breiwerk op schoot en in de handen. Dat kan op het vliegveld zijn, in een vleigtuig en ook op vergaderingen. Ook hier was er een vrouw aan het breien terwijl ze aandachtig naar de spreker luistert.

De 4e en 5e oktober was ik aanwezig bij een bespreking van resp. de school en het kinderdagverblijf. Omdat de voorzitster van de gemeentelijke dienstencommissie niet aanwezig kon zijn was ik gevraagd als vice-voorzitter daarbij aanwezig te zijn. De burgemeester was ook aanwezig.

De rector en leraren van de school vertelden over hun werkzaamheden, actviteiten, uitdagingen mbt kinderen en ouders. Er ontstonden goede discussies en het vergroot het begrip voor elkaars positie.

Eenzelfde soort meeting was er de dag erna maar dan met de leiding en een aantal leidsters van het kinderdagverblijf. Ook dit was erg interessant. Helaas moesten de burgemeester en ik eerder weg ivm een vergadering van de „fellesnemda“ in Ålesund. Daar hadden we slechts 1 zaak op de agenda: we zouden een besluit gaan nemen over het aanstellen van een persoon die een belangrijke rol (functie als „rådmann“)gaat hebben bij de verdere ontwikkeling van de nieuwe grote gemeente. De sollicitatiecommissie heeft een persoon voorgesteld en die persoon heeft ook de baan gekregen.

De krant was ook aanwezig. En de dag erna stond deze foto in de krant.

Met de tekst:

„Fellesnemnda“ is de tijdelijke gemeenteraad voor Nieuw Ålesund. Deze personen waren erbij om de nieuwe „rådmann“ gisteren aan te nehmen. Vooraan vanaf links Janet Roelofs, Knut Harstad en Geir Peter Aure van Ørskog, Dag Olav Tennfjord van Skodje, Tore Johan Øvstebø van Ålesund, Vebjørn Krogsæter en Ewa Hildre van Haram en Hildegard Maier van Sandøy.

Tweede rij van links: Anne Kristin Bryne en Sindre Nakken van Ålesund, Torill Leganger van Ørskog, Geir Stenseth van Ålesund, Arne Abelseth van Ørskog, Øystein Tvedt van Ålesund, Geir Ove Leite, Kari Grindvik, Modolf Hareide en Karoline Huldal Hauglid van Skodje, Jessica Gärtner og Oddvar Myklebust van Sandøy, Emil Korsnes van Haram, Espen Myklebust en Sigmund Haugen van Sandøy en Arnt Ove Tenfjord van Haram. De burgemeester van Ålesund Eva Vinje Aurdal, die ook de leider is van de „fellesnemnda“ was niet aanwezig.

Janet

1/10: Topje: Fremste Skorkja

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

We doen vandaag een tweede poging: het bereiken van de top van Fremste Skorkja (1302 mtr). Nu weten we precies welke richting we op moeten: het grote dal tussen Heimste en Fremste Skorkja, waar het meer Litlebotnvatnet ligt.

     

Het is prachtig mooi weer, maar er staat een koude en gure wind! We moeten ons extra warm aankleden.

Bij Litlebotnvatnet zien we het water bewegen met hier en daar soms ook witte kopjes. Een paar keer worden we door een windstoot bijna van het pad geblazen.

     

Er loopt een soort van pad langs het water, maar op een gegeven moment moeten we schuin omhoog, over een met gras bedekte vlek. Daar zien we ook af en toe steenmannen staan.

     

Langs een kloof waar water door stroomt lopen we omhoog.

     

Het is een gebied vol met stenen. Later vlakt het af en komt een grote steenman in zicht en zijn we weldra op de top.

     

We hebben een heel mooi uitzicht op het gebied met beneden aan de voet van de berg Grytavatnet. Ook Lauparen en Gryttavasstind zijn goed te zien.

     

We hebben, voordat we startten, nog overwogen om Storbotnhornet op te gaan. Die is vanaf deze kant redelijk goed te doen. Je moet dan eerst Sandeggene op. Maar gezien de enorme wind laten we dit voor deze keer achterwege.

     

In de luwte van wat hoge stenen zet Gert koffie en eten we een boterham. Dat was lekker.

     

Maar we blijven niet lang: het is koud. We doen zelfs handschoenen aan. Hierna dalen we weer af; dezelfde weg terug.

     

Bij Litlebotnvatnet nemen we nog een kopje koffie; wederom in de luwte van een steen.

     

Hierna ging het terug naar de auto.

We hebben er totaal 4 uur en 8 minuten over gedaan, dat is exclusief de pauzes. De route was heen en weer ruim 12 km lang. Hier kun je de route op de kaart zien.

Na thuiskomst is Gert verder gegaan met het verven van de logeerkamer. Dat werkje is nu bijna klaar. Ik zal er een keer een aparte blogg over schrijven.

‘s Avonds zijn we naar de bioscoop geweest om de film „Victoria en Abdul“ te bekijken. Een „aardige“ film, gebaseerd op een waar verhaal.

Janet

 

30/9: Nieuw reklamebord Stolt Mat

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Veel mensen weten wat Stolt Mat is en wat er verkocht wordt, maar nog geregeld komen er mensen binnen die het niet weten. Daar moest wat aan gedaan worden.

Ik had een nieuw bord besteld met daarop de tekst „Kortreiste matvarer“. Dat betekent „Etenswaren die kort hebben gereisd“, dus locale streekproducten.

Het bord stond al langer klaar in de winkel maar vandaag heeft Gert het bord dan bevestigd. Hij is vanaf de weg goed te zien.

In de plaatselijke hebben we ook weer een advertentie laten plaatsen. In herfstkleuren.

Janet

26/9: Thema-avond Rotary

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Deze week heb ik drie dagen in het ziekenhuis gewerkt. Omdat ik deze dag al in Ålesund was en we daar een thema-avond zouden hebben van de Rotaryclub van Spjelkavik, spraken Gert en ik af dat we elkaar in Ålesund zouden ontmoeten en we daar zouden eten alvorens naar de avond te gaan. De voordracht werd geven op de school in Spjelkavik.

Het thema was „Fusie van vijf gemeenten“ tot Nye Ålesund.

     

De projectleidster van Nye Ålesund zou de voordracht geven. Ook al was het voor mij grotendeels „bekende stof“ was het toch interessant om het aan te horen.

Foto gemaakt tijdens het ondertekenen van de intentieverklaring van de burgemeesters van alle vijf betrokken gemeenten

Er was ook veel belangstelling en de zaal zat ook nagenoeg vol.

     

Janet

24/9: Topje Heimste Skorkja

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Prachtig mooi en warm herfstweer zorgden ervoor dat we er op uit wilden. Je moet het ijzer smeden als het heet is. We hadden zin om Fremste Skorkja (1302 mtr) op te gaan.

     

Deze ligt in het berggebied in de buurt van Lauparen. Een deel van het pad gaat ook deels op het pad richting Lauparen maar nadat je de eerste rivier over bent moet je van het pad afwijken en rechts omhoog gaan.

We moeten bij een meer uitkomen en dat doen we ook. Dat moet Litlebotnsvatnet! zijn.

Daarna gaat het omhoog over de bergrug. We hebben daar al prachtige vergezichten!

     

Eerst naar een steenman.

Gert gaat voorop; ik sjokk er achteraan. De bergtop wordt steeds stijler en we spreken af dat we op de top koffie gaan zetten en een boterham gaan eten.

     

Gert roept me vanaf zijn positie toe dat het onmogelijk is om derder hoog te komen. Dat kan toch niet? Er is beschreven dat de top goed te beklimmen zou zijn. Als ik nader kom probeer ik het ook, maar het lukt ook mij niet. Er zijn grote rotsblokken waar je eigenlijk omheen moet maar door de stijlheid en het feit dat je weinig grip hebt lukt het ons niet om om de rotspartijen heen te komen. Dan zit er maar 1 ding op: rechtsomkeer maken. In Noorwegen gaat een gezegde: «Det er ingen skam å snu»: het is geen schande om te keren. En zo is het maar net.

     

We gaan iets afdalen en op een zacht plekje en in de zon kookt Gert water voor koffie en nuttigen we een boterham. En daar gebeurd er een openbaring als we de kaart beter bestuderen! Het meer beneden komt ons erg bekend voor. Zijn we daar al niet eens een keer geweest? En ja hoor, dat zijn we! Dat was op 17.08.2016 toen we een Stikk UT! tochtje deden naar Svartevatnet. Het is Svartevatnet waar we op neer kijken en NIET Litlebotnsvatnet! Dan betekent dat ook dat we niet op Fremste Skorkja (1306) zijn aanbelandt maar op een deel van de bergketen Heimste Skorkja (+/- 1135 mtr)!! De kaart hebben we dus toch niet goed bekeken! Hoe dom hebben we kunnen zijn. Tja, zo kan het gaan.

Hoe dan ook: we genoten van het uitzicht, van de zon, van de koffie, van de boterham en van elkaar! Dan moeten we Fremste Skorkja maar een andere keer doen.

Fremste Skorkja

«Skorkja» was een woord wat ik niet kende. Wat betekent het eigenlijk? Het zegt iets over de vorm van een berg. Namelijk over smalle en spitse bergen. De naam komt uit de tijd dat de huisdieren zoals koeien en geiten minder te eten hadden in de winter. Het smalle gedeelte van de nek tot een stuk van de rug van een mager dier werd dan «skorkja» genoemd. En de bergrug van zowel Fremste als Heimste Skorkja doet daar een beetje aan denken. Fremste betekent “het verst weg gelegen” en Heimste “het meest dichtbij”.

Na de pauze daalden we weer af.

     

De herfst is in volle gang zoals op de foto’s te zien is.

Via een omweg lopen we naar beneden. Bij een terugblik kijken we dan nog een keer op Heimst Skorkja.

Toen naar de parkeerplaats bij Grytaliseter, waar de auto geparkeerd stond. Nu stonden er zeker 60 auto’s!

We hebben over de 9,3 km lange tocht 3 uur en 45 minuten gedaan.

Op de terugtocht reden we langs Lysholen en hebben we daar de laatste pruimen geoogst. Daar heb ik thuis onder andere pruimenchutney van gemaakt. Gert heeft er pruimenlikeur van gemaakt en de rest ging in de diepvries.

Ik heb daarna alle aardappels uit de groentetuin gehaald, de slaboonplantjes opgetrokken, de compostbak geleegd en de inhoud in de tuin ondergespit. Gert heeft verder de logeerkamer geverfd, waarover in een latere weblog meer.

En zo hebben we een heel zinvolle dag gehad, ook al kwamen we niet op de berg die we eigenlijk opwilden en niet op de top van de berg waar we eigenlijk niet opwilden.

Janet

22/9: Concert Karin Krog

2017

Klik op de foto’s om te vergroten

Op 11 augustus, na mijn wandeling richting Lebergsfjellet, hoorde ik op de radio het nummer „Sunny“, gezongen op een hele bijzondere jazzy manier. Het raakte mij meteen! Maar omdat ik midden in het nummer „viel“ kreeg ik niet mee wie de zangeres was. De dag erna heeft Gert op internet gezocht en vond hij wie het zong: Karin Krog. Karin Krog is in 1937 geboren en nu 80 jaar. Zij wordt gezien als Noorwegens belangrijkste jazz-zangeres en is internationeel ook zeer be- en erkend. Ze heeft veel platen uitgegeven en heeft vele prijzen gewonnen.

Karin Krog – foto uit 1968

Wat zou het toch geweldig zijn als ze nog op zou treden en we een concert van haar konden zien. Gert ging aan het zoeken en jawel! In Kristiansund zou ze op 22 september een concert geven. Meteen hebben we tickets en een hotel geboekt!

Het nummer „Sunny“ is oorspronkelijk geschreven door Bobbie Hebb. Hij schreef het nummer in de 48 uur die volgden na de dubbele tragedie op 22 november 1963, de dag dat de president van USA John F. Kennedy werd vermoord en Hebb’s broer Harold werd doodgestoken, bij een nachtvlub in Nashville. Bobbie was helemaal gebroken door beide gebeurtenissen en daarop zijn de tekst en melodie geïnspireerd.

Het concert van Krog werd heel bijzonder. Het vond plaats in de stenen kerk in Kristiansund. Ze zong helaas niet het nummer Sunny, maar wel andere prachtige nummers, onder begeleiding van John Surman, een bekende britse sacsofonist. Dat deed ze bijzonder mooi, maar het is merkbaar dat haar leeftijd parten speelt bij zowel haar stem als bewegingen. Er stond een kwetsbare vrouw op het podium. We zijn echter heel blij dat we dit concert mee hebben mogen maken. Aan het eind hebben we nog een CD gekocht.

Hier haar officiële internetsite.  En op deze link van de NRK kun je haar „Sunny“ zien en horen zingen.  Prachtig vind ik het!

Janet