![\"J\u00f8nshornet:](\"http:\/\/www.roelofs.no\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/01-J\u00f8nshornet.jpg\")
<\/a>J\u00f8nshornet: de meest rechtse spitse top<\/p><\/div>\n
J\u00f8nshornet. Niet te verwisselen met Jolgr\u00f8hornet. Die laatste ligt dicht bij onze hut; de eerste in de buurt waar Adri woont. J\u00f8nshornet wordt ook wel Ramoen genoemd. En daar zijn we dus vandaag op geweest. Dat zat al een tijdje in de planning. Ik ben er al eens een keer geweest. Jaren geleden. Dat moet ergens eind 1990-jaren zijn geweest, dus kende de weg. Dat was voor Adri wel prettig. Het was mooi weer en dat moeten we uitbuiten.<\/p>\n
<\/a>Ellen neemt een ander topje<\/p><\/div>\n
Ellen ging ook wandelen maar zij heeft last van hoogtevrees en \u201eluchtige bergen\u201c, iets wat J\u00f8nshornet is, zijn niets voor haar. En Gert is in het algemeen geen \u201etoppen-mens\u201c. Daarom heb ik in Adri ook zo\u2019n goed wandelmaatje!<\/p>\n
<\/a>Mijn wandelmaatje Adri<\/p><\/div>\n
Onze wegen splitsten zich: wij gingen relatief stijl omhoog en Ellen ging aan de andere kant van het dal omhoog naar de berg Klovtinden<\/a>. Daar ben ik vorig jaar juni geweest.<\/p>\n De zak van Sinterklaas?<\/p><\/div>\n Maar eerst overhandigde ik nog een hele zak met aardappelen. Die vielen bij hen in de smaak \ud83d\ude42<\/p>\n Ellen maakte een foto van J\u00f8nshaornet vanaf de andere kant van het dal<\/p><\/div>\n J\u00f8nshornet is ondanks de stijlheid toch goed te doen en wordt dan ook relatief veel beklommen. Er loopt een goed pad en ook staan er steenmannetjes opgesteld. De wandeling begint op circa 95 meter en eindigt op 1419 meter.<\/p>\n Het pad gaat eerst vanuit het dal stijl omhoog tot je een mooi uitzicht krijgt over dal, bergen en fjord. Daarna gaat het pad over in stenen en langs de top van Rametinden.<\/p>\n J\u00f8nshornet in zicht<\/p><\/div>\n Daar hebben we even een pauze genomen om wat te eten. De meesten nemen een pauze aan de voet van J\u00f8nshornet. Daar heeft men van platte stenen een mooie tafel met stoelen gebouwd.<\/p>\n De wandelstokken liet ik achter want ik wist dat er hierna met handen en voeten gewerkt moest worden. J\u00f8nsbu is eigenlijk een berg met op elkaar gestapelde stenen.<\/p>\n Veel stenen<\/p><\/div>\n Hij is deels gemerkt, maar toch moet je goed kijken waar je moet lopen. Of beter gezegd klauteren want je moet je soms omhoog hijsen door stenen en richels vast te pakken.<\/p>\n Een touw als hulpmiddel<\/p><\/div>\n Er is ook een punt waar een touw is bevestigd. Daar kun je je aan omhoog trekken. Niet eng maar wel even de kop erbij houden.<\/p>\n Zicht op Klovtinden<\/p><\/div>\n Hierna komt de top al steeds dichterbij. En toch gingen we onbegrijpelijkerwijs verkeerd. Stonden we plotseling om het kleine topje ernaast en konden we naar de top kijken.<\/p>\n D\u00e0\u00e0r is de top. Hoe konden we toch fout lopen?<\/p><\/div>\n Niet ver er vandaan, maar toch. Dus wij weer terug en kwamen uiteindelijk dan na wat stuntwerk toch goed uit.<\/p>\n Het speciale met J\u00f8nshornet is dat je door een gat van twee tegen elkaar leunende stenen door moet om op de top te komen. Dat herinnerde ik me nog van de vorige keer, wat een keer eind 1990\u2019er jaren geweest moet zijn.<\/p>\n Door het “geboortekannal”<\/p><\/div>\n Ik ging er eerst onderdoor en toen volgde Adri me ook. En toen ik hem daar zo uit zag komen deed het me heel erg denken aan een “geboortekanaal” \ud83d\ude42 En zie wat een mooie zoon en dochter J\u00f8nshornet toch ter wereld heeft gebracht.<\/p>\n We hebben een tijd op de top doorgebracht. Broodje eten, koffie drinken. En van het uitzicht genieten.<\/p>\n En uiteraard naam in het gastenboekje geschreven. Of beter in \u00e9\u00e9n van de gastenboekjes geschreven want er lagen er heel wat.<\/p>\n Na ongeveer een uur hebben we de afdaling weer ingezet. Eerst weer via het gat onder de stenen. Wederom langs het touw.<\/p>\n<\/a><\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n